Ευχαριστώ που προσθέσατε το ερώτημα.
Επίσης να σημειώσουμε ότι η λύση μου είναι πλήρης για αυτό τον φάκελλο.

Το μικρότερο ή ίσον δεν σημαίνει ότι θεώρησα ότι μπορεί να ισχύει το ίσον, αλλά το χρησιμοποίησα ως άρνηση του μεγαλύτερου.
Δεν πρέπει να αφαιρεθεί εκ των προτέρων, ως άρνηση του

είναι το

. Απέδειξα ότι δεν πιάνεται το ίσον στην συνέχεια.
Εξάλλου, αν κάτι είναι

, τότε είναι και

Για όποιον έχει ασχοληθεί με φάσματα στην κβαντομηχανική όλα τα παρακάτω είναι προφανή και δεν χρειάζονται ρητή μνεία.
Η

είναι της μορφής

όπως και η

. Εδώ στην

έχεις αυξήσει το

, οπότε η γραφική της παράσταση της

σε διάστημα μιας περιόδου , η οποία περίοδος είναι πιο μικρή από της

και μάλιστα

, και το κύμα στενεύει . Η

έχει γραφική παράσταση που σε διάστημα μιας περιόδου (

)) είναι η

στενεμένη και μετατοπισμένη ψηλότερα, από τον άξονα

και πάνω, και χαμηλότερα, από τον άξονα

και κάτω. Οπότε από θεωρία κυμάτων (κβαντομηχανική , χρησιμοποιώντας νορμαλισμούς και κυματοσυναρτήσεις) οι γραφικές παραστάσεις των

και

τέμνονται σε κάθε διάστημα μήκους

, το οποίο βέβαια προκύπτει και με την γεωμετρική μνεία του θεωρήματος του Bolzano λόγω της συνέχειας των δύο συναρτήσεων, και οι τετμημένες των σημείων τομής των γραφικών παράστασεων αυτών δεν συσσωρεύονται σε κάποιο σημείο , διότι η

είναι αναλυτική και μη μηδενική συνάρτηση, οπότε δεν έχει συσσώρευση ριζών σε κάποιο σημείο. Η μη συσσώρευση είναι απόρροια του θεωρήματος κάλυψης του Borel για κλειστά και φραγμένα σύνολα σε Ευκλείδειους Χώρους (και άρα συμπαγή).

Αυτό το απάντησα στην αμέσως παραπάνω γραμμή. Απόρροια του θεωρήματος κάλυψης του Borel.

Το ότι η γραφική παράσταση της

με περίοδο

τέμνει την γραφική παράσταση της

με περίοδο

σε κάθε διάστημα μήκους μιας περιόδου της πρώτης, που έχει μικρότερη περίοδο από την

, σημαίνει ότι τέμνονται σε άπειρα σημεία. Οπότε, στην ουσία, το ότι η

μηδενίζει σε άπειρα σημεία , το εξασφαλίζουν οι επιμέρους περιοδικότητες των δύο συναρτήσεων.
Δεν είναι διαισθητική η απόδειξη μου για το εναλλασσόμενο πρόσημο των
. Είναι αυστηρή, σαφέστατη και πλήρης. Η ανάπτυξή μου σε σειρές Taylor έδωσε το

και το ότι κανένα

δεν είναι της μορφής

με

ακέραιο , σημαίνει ότι τα

ανήκουν σε διαδοχικά διαστήματα όπου η συνάρτηση

διατηρεί πρόσημο , εναλλασσόμενο από διάστημα σε διάστημα. Θεωρώ πως δεν χρειάζεται η ρητή μνεία της συνέχειας γιατί είναι άμεσο.

Στο διάστημα για το

υπάρχει τυπογραφική αβλεψία. Αντί του

, είναι
