Ναι φαίνεται ,στα μάτια τα δικά μου,προβληματικό.
Συμβολικά μπορούμε να γράψουμε

και τα δύο έχουν νόημα επειδή η συνάρτηση είναι συνεχής.
Όμως χωρίς να υπολογίσουμε (έμμεσα ή με οποιονδήποτε τρόπο να μας είναι γνωστή) την αρχική (παράγουσα) της συνάρτηση θα καταφύγουμε ας πούμε(με την σύμβαση ότι εξακολουθούμε να αναφερόμαστε στην συνεχή συνάρτηση) σε ένα ολοκλήρωμα της μορφής

εδώ τώρα θα δημιουργηθούν πολλά προβλήματα ,γιατί πρέπει να το συμβολίσουμε:

προκειμένου να το υπολογίσουμε και κάτι τέτοιο δεν υπονοείτε στο βιβλίο (γενικευμένο ολοκλήρωμα β' είδους).
Ωστόσο αν σε μια πολύκλαδη συνάρτηση,π.χ.

με

και

με την επιπλέον υπόθεση ότι οι τύποι των συναρτήσεων

ορίζονται στο κατ' επέκταση σημείο

.
Αν λοιπόν συνέβαιναν όλα τα παραπάνω θα μπορούσαμε να "σπάσουμε" το ολοκλήρωμα και να αντικαταστήσουμε τους επιμέρους κλειστούς τύπους.
π.χ.
Η συνάρτηση αυτή είναι συνεχής, ο αριθμός 2 ανήκει στις θήκες των συνόλων και ταυτόχρονα σε κάποιο απο τα δύο σύνολα. Ο τύπος της συνάρτησης που δεν περιέχει στο διάστημα που ορίζεται τον αριθμό 2, μπορεί να επεκταθεί σε αυτό ,ανάλογα και στον αριθμό 3.
και εδώ ισχύει αβίαστα το

.
Σε κάθε περίπτωση όμως βλέπω ότι συνολικά το θέμα είναι πολύ θεωρητικό και αναρωτιέμαι πόσοι μαθητές θα δικαιολογούσαν την ισότητα

επαρκώς.
Ρητορικά λοιπόν σαν μαθητής θα απαντούσα ότι προφανώς θα καταφύγουμε σε μια ισότητα συναρτήσεων όπως η προηγούμενη και επειδή ήδη θα έχουμε δείξει την συνέχεια δεν θα έχουμε και πολλά να πούμε γιατί είναι προφανές.