Ο τρόπος με τον οποίο η επιτροπή στάθηκε στο ύψος της περίστασης είναι ο εξής: Έφτιαξε ένα σωστό (κατ' εμέ) τρίωρο διαγώνισμα. Δε χάιδεψε τα αυτιά των μαθητών (θέματα Γ και Δ) και ζήτησε στοιχειώδη πράγματα (θέμα Β) όπως και στη στη θεωρία (θέμα Α) ως όφειλε. Τα υπαρξιακά θεωρήματα των παραγώγων, η τριγωνομετρία της Β λυκείου, οι ιδιότητες της απόλυτης τιμής, η σύνθεση και η αντιστροφή συναρτήσεων, η χάραξη της γραφικής παράστασης. Όλα αυτά και άλλα μαζί μ' αυτά, ναι, πρέπει να ζητούνται από έναν υποψήφιο για το πολυτεχνείο, ή για τις φυσικομαθηματικές σχολές και τις σχολές οικονομικών και πληροφορικής.michelm έγραψε: Συνάδελφε μια απορία. Ποιός είναι ο τρόπος με τον οποίο η επιτροπή στάθηκε στο "ύψος της περίστασης"; Απαιτώντας από το μαθητή που γνωρίζει να επιδοθεί σε έναν ανεπανάληπτο μαραθώνιο γράφοντας, σχεδιάζοντας, λύνοντας εξισώσεις και ανισώσεις, υπολογίζοντας ολοκληρώματα και ξανά πάλι γράφοντας, σχεδιάζοντας, λύνοντας εξισώσεις και ανισώσεις, υπολογίζοντας ολοκληρώματα και σα να μην έφταναν αυτά τη φοβερή κυβική ρίζα του χ^4. Αλήθεια τί εξέταζε αυτό; Ακόμη στα ερωτήματα Γ3 και Γ4 αφού ήθελαν να συνδυάσουν κυρτότητα και εφαπτομένη γιατί δεν έβαζαν πριν απ' αυτά το ερώτημα "να μελετήσετε την f ως προς την κυρτότητα" και αυτά να έπονται ως υποερωτήματα; Περιττό να υποθέσουμε ότι ο λύτης δεν έλυσε κανονικά τα θέματα αφού αυτό απαιτεί από καθηγητή 2 τουλάχιστον ώρες, πόσο μάλλον από μαθητή. Και κάτι ακόμη σχετικά με το
"οι εξεταζόμενοι μαθητές να μάθουν να προσαρμόζονται στα προβλήματα και να μην απαιτούν τα προβλήματα να προσαρμόζονται πάνω τους"
Δε νομίζω ότι αξίζει αυτό σε πολλούς μαθητές οι οποίοι δούλεψαν αρκετά και έχουν καλό επίπεδο και υπό κανονικές συνθήκες (π.χ. διαγώνισμα 2016) θα έγραφαν 14-16 ενώ τώρα θα δούν βαθμούς 10-13, βαθμούς πολύ κοντά σε αυτούς που μπορεί να πάρει και κάποιος που δεν έχει το ίδιο επίπεδο (άλλη μια αστοχία των θεμάτων). Γενικά ένα διαγώνισμα εκτός των άλλων απαιτείται να υπηρετεί και το στόχο της διακριτότητας της βαθμολογίας
Στο γιατί δεν έβαζαν ένα ερώτημα κυρτότητας πριν ζητήσουν την ανισότητα στο Γ4, η γνώμη μου είναι ότι καλά έκαναν (το κάνανε παλιότερα νομίζω). Κι ο λόγος είναι πολύ απλός: Πρέπει να το ξέρει ο σοβαρός υποψήφιος, ότι ο συνδυασμός αυτών των δύο οδηγεί εκεί και να το σκεφτεί και να το κάνει. Από που να το ξέρει? Από το σχολείο, από το φροντιστήριο, από την προσωπική του εργασία πάνω από όλα. Τόσο απλό είναι.
Έχει γίνει μια παρεξήγηση τα τελευταία χρόνια που δε ξέρω αν θα τη διατυπώσω σωστά, αλλά είναι περίπου αυτή: Πολλοί νομίζουν ότι το να διδαχθείς κάτι , αυτομάτως σε καθιστά ικανό να επιλύσεις κάτι που βασίζεται πάνω σ αυτό που διδάχτηκες. Αυτό είναι μεγάλο ψέμμα νομίζω. Διότι αν ήταν έτσι, θα αρκούσε η παρακολούθηση του μαθήματος για να λύσεις τα πάντα και θα σου έλειπε μόνο η τυπική διαδικασία του να καταγράψεις τη λύση σου. Ειδικά στα μαθηματικά, το να διδαχθείς κάτι, είναι απλώς το έναυσμα για να κοπιάσεις, να αποτύχεις, να ξανααποτύχεις και στο τέλος να πετύχεις. Κι όλο αυτό χρειάζεται αντοχή και πείσμα και χίλια δυο άλλα δύσκολα. Για αυτό ακριβώς και η ανταμοιβή είναι μεγάλη, γιατί ο κόπος είναι πολύς. Η "ευχαρίστηση " είναι πολύ μικρή λέξη για να περιγράψει το τι νιώθεις όταν λύνεις ένα δύσκολο πρόβλημα.
Τελειώνοντας, θα διαφωνήσω με την άποψή σας ότι ""ένα διαγώνισμα πρέπει να διακριτοποιεί τη βαθμολογία" ώστε να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι. Ένα διαγώνισμα επιπέδου πανελληνίων οφείλει να ζητάει αυτά που απαιτούνται να ξέρει κάποιος που θα σπουδάσει θετικές επιστήμες (εν προκειμένω). Και μόνο αυτό. Αν το κάνει αυτό, αυτό που ζητάτε εσείς εκφυλίζεται σε μια απλούστατη συνέπεια, δηλαδή θα γίνει εξ' ορισμού.

και ότι η
αντιστρέφεται: 3 μονάδες".
στην πραγματικότητα αυτό που κάναμε ήταν να βρούμε για ποια
μπορούμε να βρούμε το
ώστε
. Το ίδιο εξάλλου κάνει (και ορθά) το σχολικό βιβλίο για την εύρεση της αντίστροφης στην εφαρμογή της σελίδας 155.
. Αυτή (η εύρεση δηλαδή του συνόλου τιμών), είναι απαραίτητη να γίνεται σε μερικές περιπτώσεις στις οποίες είτε δε μπορεί να βρεθεί η αντίστροφη είτε μπορεί μεν να βρεθεί αλλά η
και να την βρεις.