συμβουλές για μαθητή με στόχους

[parmenides51]

Σε ένα τουρνουά σκάκι χθες, πέτυχα έναν μαθητή Θετικής Β' Λυκείου που στοχεύει σε υψηλόβαθμη σχολή του 3ου πεδίου.
Μου είπε πως δεν σκοπεύει να πάει φροντιστήριο στην Γ' και θα κάνει ο,τι μπορεί μόνο με το σχολείο.
Ας μην γράψω τι τον συμβούλεψα εγώ, θα με ενδιέφεραν οι δικές σας συμβουλές.

[chris_gatos]

Καλημέρα.
Νομίζω πως αρκετά παιδιά δε θα τους είναι εύκολο να πάνε σε φροντιστήρια ή να κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα.
Ο λόγος νομίζω πως είναι προφανής. Πέρα από αυτό ένας συντονιστής μας ανέφερε πέρσι ένα παραδειγμα τέτοιου
μαθητή. Δε γνωρίζω την περαιτέρω πορεία του μαθητή, αν θέλει ας πει ο ίδιος. Εγώ θα έλεγα γιατί όχι;
Με αρκετή αυτενέργεια φυσικά.
Καλημέρα.

[fmak65]

Το θέμα είναι τι δυνατότητες έχει ο μαθητής και τι δυνατότητες , ή μάλλον τι μπορεί να του προσφέρουν οι καθηγητές του στο σχολείο. Όλα αυτα νομίζω έχουν συνάρτηση μεταξύ τους.
Γνωρίζω κάποιον φοιτητή του Μαθηματικού ο οποίος δεν πήγε φροντιστήριο παρ'όλο που επέμεναν οι γονείς του, έλεγε ότι οι καθηγητές που είχε στο σχολείο ήταν ότι καλύτερο που μπορούσε να έχει, και πέτυχε βαθμολογία 19530. Τώρα όντας στο 4ο έτος έχει περάσει όσα μαθήματα χρειάζονται για το πτυχίο κιόλας με βαθμό περίπου 9,6.
Η αδελφή του στο ίδιο σχολείο δεν είχε στόχους και με τους ίδιους σχεδόν καθηγητές πέτυχε 15000.
Οπότε θα πρέπει να ζυγήσει όλες τις παραμέτρους και να αποφασήσει μόνος του τι θα κάνει, αλλά να το κάνει επιμελώς , αφού έχει βάλει και υψηλούς στόχους.

[Δημήτρης Μοσχόπουλος]

Η περίπτωση, ένας μαθητής να επιτύχει στις εξετάσεις χωρίς φροντιστήριο, έχει τις εξής παραμέτρους:
1. αδύναμος ή μέτριας δυναμικότητας μαθητής, ο οποίος στοχεύει σε χαμηλόβαθμες σχολές, ιδίως αν είναι της τεχνολογικής κατεύθυνσης.
2. μαθητής άνω του μετρίου (όπως, τελοσπάντων, "μετράμε" την δυναμικότητά του) έως "καλός", ο οποίος στοχεύει σε σχολές με βάση τις 10 με 12 χιλιάδες μόρια. Πάλι "πλεονέκτημα" αποτελεί η τεχνολογική κατεύθυνση, η οποία προσφέρει σχολές με μεγαλύτερο εύρος στην βαθμολογική κλίμακα.

Στις παραπάνω περιπτώσεις, με πολλή προσπάθεια και διάβασμα εκ μέρους του, αλλά και έχοντας την τύχη να έχει καλούς καθηγητές στο σχολείο του, θεωρητικά μπορεί να πετύχει τον στόχο του, αλλά όχι, κατά την γνώμη μου πάντα, σε τμήμα με βάση πάνω από 12.000 μόρια.

Φυσικά, πάντα μπορεί να υπάρξει και η ευχάριστη έκπληξη, μία στις δέκα χιλιάδες...

Αν, όμως, μιλάμε για κάποιον που έχει στόχο μια υψηλόβαθμη σχολή, τότε η προσπάθεια, χωρίς την στήριξη φροντιστηριακών μαθημάτων, είναι καταδικασμένη σε ποσοστό άνω του 90%. Ίσως ακούγεται σκληρό, μα νομίζω ότι έτσι είναι τα πράγματα. Μια, δε, και μιλάμε για Μαθηματικά, όλοι μας ξέρουμε το εύρος της θεματολογίας που υπάρχει στην κατεύθυνση της Γ' Λυκείου.

Το δε παράδειγμα που ανέφερε ο συνάδελφος παραπάνω, του μαθητή που μόνο με την βοήθεια του σχολείου έσπασε τα κοντέρ, αποτελεί σπανιότατη περίπτωση, η οποία ασφαλώς δεν μπορεί να γενικεύσει συμπεράσματα. Μέγιστα συγχαρητήρια στο παιδί για την επιτυχία του, είναι φαινόμενο, όμως...

[nsmavrogiannis]

Ας ξεκινήσουμε ανάποδα: 'Οχι από το τι θα κάνει ένας μαθητής αλλά από το τι "ζητούν" οι εξετάσεις. Οι εξετάσεις ζητούν την (επιτυχή) πραγμάτευση τεσσάρων θεμάτων. Αν εξετάσουμε τα θέματα των τελευταίων ετών θα δούμε ότι σε γενικές γραμμές τα θέματα είναι μίας ορισμένης μαθηματικής κουλτούρας η οποία είναι διάχυτη σε βοηθήματα και σημειώσεις. Και ως ένα βαθμό αυτό είναι λογικό. Οι άνθρωποι που βάζουν τα θέματα έχουν ένα σκοπό: Να γράψουν αυτοί που "πρέπει" να γράψουν. Δηλαδή τα παιδιά που έχουν προετοιμαστεί επαρκώς. Και είναι αναγκασμένοι για να πετύχουν τον σκοπό λίγο ως πολύ να ακολουθήσουν μία πεπατημένη. Επομένως όποιος μαθητής μπορέσει να ακολουθήσει την πεπατημένη δύσκολα θα αποτύχει. Που πρέπει να πατήσει λοιπόν; Γράφω κατά σειρά προτεραιότητας:

1) Το σχολικό βιβλίο. Πρέπει να το έχει μελετήσει οριζοντίως-καθέτως-διαγωνίως.
2) Τα θέματα εξετάσεων από το 2000 έως σήμερα. Αποτελούν το βασικό υπόδειγμα.
3) Μία επιλογή από τα θέματα των Δεσμών. Τα θέματα των εξετάσεων της τελευταίας 25ετίας (δηλαδή του πιο πρόσφατου τετάρτου του αιώνα) είναι υπόθεση ενός μικρού αριθμού ανθρώπων που λίγο πολύ έχουν την ίδια αντίληψη για το πως πρέπει να είναι τα θέματα. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές βασικές ιδέες επαναλαμβάνονται.
4) Το υλικό που παρέχει ο καθηγητής του. Χρησιμοποιώ ενικό και όχι πληθυντικό γιατί δεν αποκλείω εκ προοιμίου το ενδεχόμενο να είναι μόνο ο καθηγητής του σχολείου. Είναι βασικό υλικό συνεργασίας και είναι απαραίτητο να αξιοποιηθεί. Στην περίπτωση που τέτοιο υλικό δεν προσφέρεται ή είναι πρόχειρο το βήμα αυτό παρακάμπτεται.
5) Ένα δοκιμασμένο βοήθημα. Κυκλοφορούν πολλά. Οι συγγραφείς τους έχουν καταβάλλει σημαντική προσπάθεια να προσφέρουν μία ευρεία θεματογραφία.

Εκτιμώ ότι ένας μαθητής που ακολουθήσει τα 1-5 δύσκολα θα πέσει κάτω από 90/100.
Χρειάζεται βέβαια σοβαρή προσπάθεια. Και γιαυτό χρειάζεται που και που κάποιος που να μπορεί να προσφέρει κάποια βοήθεια. Ο οποίος απλούστατα μπορεί να είναι ο καθηγητής του σχολείου. Δυο κουβέντες, μία υπόδειξη σε ένα διάλειμμα είναι αρκετές. Η πλειονότητα των καθηγητών στα σχολεία (μιλώ βασικά για τα δημόσια που τα ξέρω καλλίτερα) είναι διατεθειμένοι να δώσουν χείρα βοηθείας σε μελετηρούς μαθητές λύνοντας απορίες τους, δίνοντας υλικό κ.α. και μάλιστα με χαρά. Πάντα ήταν έτσι τα πράγματα. Από τα χρόνια που ήμουν μαθητής (ο καθηγητής μας Παρασκευάς Μπαρκούκης παρά τις 32 ώρες που δίδασκε εβδομαδιαίως σε τάξεις 50+ παιδιών εύρισκε καιρό να μας δώσει κάποιες επιπλέον ασκήσεις και να νοιαστεί για την πρόοδο μας) ως τα σήμερα. Απλώς είναι μία αλήθεια που επιμελώς (και ιδιοτελώς) συγκαλύπτεται.
Το ερώτημα που τίθεται είναι: Μπορεί να τα κάνει όλα αυτά ένας μαθητής χωρίς να κάνει το οποιοδήποτε φροντιστήριο; Η απάντηση μου είναι ναι μπορεί. Και δεν στηρίζεται σε υποθετικά δεδομένα. Γνωρίζω 4 νέους που είχα την χαρά να τους έχω μαθητές στο σχολείο μας οι οποίοι πέρασαν σε υψηλόβαθμες σχολές πρώτης προτίμησης τους στηριζόμενοι στην προσωπική τος μελέτη. Την ώρα που οι συμμαθητές τους έτρεχαν στα τακτικά ή τα έκτακτα μαθήματα ή περίμεναν τους οικοδιδασκάλους τους εκείνοι κάθονταν στο γραφείο τους και χωρίς διακοπές και αναμονές μελετούσαν. Και αν είχαν κάποια δυσκολία την έφερναν την άλλη μέρα στο σχολείο (ή έστελναν ένα mail) για να την διευθετήσουν. 'Ετσι απλά.
Νομίζω ότι το όλο θέμα είναι ζήτημα αξιοπιστίας. Ο Φώτης πιο πάνω το έθεσε πολύ εύστοχα:

Το θέμα είναι τι δυνατότητες έχει ο μαθητής και τι δυνατότητες , ή μάλλον τι μπορεί να του προσφέρουν οι καθηγητές του στο σχολείο. Όλα αυτα νομίζω έχουν συνάρτηση μεταξύ τους.

Μαυρογιάννης

[Μπάμπης Στεργίου]

.................. πέτυχα έναν μαθητή Θετικής Β' Λυκείου που στοχεύει σε υψηλόβαθμη σχολή του 3ου πεδίου.
Μου είπε πως δεν σκοπεύει να πάει φροντιστήριο στην Γ' και θα κάνει ο,τι μπορεί μόνο με το σχολείο.

To πιο δύσκολο ερώτημα που θα μπορούσε να μας απευθύνει ένας μαθητής θα ήταν το εξής :

'' 'Εχω τη δυνατότητα να κάνω φροντιστήριο, ιδιαίτερο ή ομαδικό, αλλά αναρωτιέμαι μήπως είναι καλύτερα να διαβάσω μόνος μου.Τι θα μου προτείνατε ; ''

Τώρα που ο μαθητής έχει αποφασίσει από μόνος του, τα πράγματα είναι απλά και δεν θέλει παρά μόνο δυο κουβέντες, που πηγάζουν και από το μήνυμα του Νίκου :

''Αφού το συζήτησες με τους γονείς σου και το αποφάσισες, διάβασε το σχολικό σου, πάρε ένα βοήθημα , διάβασε συστηματικά και ό,τι δεν καταλαβαίνεις, να το ρωτάς στο μαθηματικό σου !''

Με αυτόν τον τρόπο , κάθε μαθητής που έχει κάνει μόνος του αυτή την επιλογή,ελεύθερα και όχι από ανάγκη, είναι σίγουρο ότι θα πετύχει σε μια ''καλή'' σχολή. Ο αδύνατος ή μέτριος μαθητής ή αυτός που νοιώθει ανασφάλεια, δεν αποφασίζει ποτέ να εγκαταλείψει κάθε είδους βοήθεια, πόσο μάλλον να διαβάσει μόνος του ! Νοιώθει ότι αυτοκτονεί, έστω και αν δεν είναι έτσι .

Για να πάμε την κουβέντα πιο πέρα,θα έλεγα ότι για κάθε σοβαρή προσπάθεια κατάκτησης της πραγματικής γνώσης, ο μαθητής πρέπει να επιστρέψει γενικά στο βιβλίο του, στην αυτενέργεια και στο σχολείο του.Κάθε άλλη βοήθεια, αν κριθεί απαραίτητη , πρέπει να έχει μόνο συνεπικουρική σημασία και όχι το αντίστροφο που γίνεται σήμερα !
Η επιστροφή του μαθητή στο σχολείο είναι βέβαια το μεγάλο ζητούμενο και δεν έχει να κάνει μόνο με την ουσία και το περιεχόμενο του ίδιου του σχολείου αλλά και με μια γενικότερη, βαθύτερη αντίληψη και νοοτροπία της Ελληνικής κοινωνίας, που συνήθως ακούει στην έκφραση :

'' Θα κάνω τα πάντα για το παιδί μου(αξίζει δεν αξίζει, αλλά γιατί να μην αξίζει, είναι καλύτερο του γείτονα ; ) και με τα λεφτά μου θα το πετύχω, θα το βάλω στο πανεπιστήμιο και θα σπουδάσει, είτε αυτό θέλει είτε όχι ! ''

Τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας που έχει διαποτίσει όλα τα κοινωνικά στρώμματα και που η εξήγησή της είναι σχετικά εύκολη, τα βλέπουμε σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής , σε όλα τα επίπεδα του πολιτικού, οικονομικού και πολιτιστικού χώρου , αλλά κυρίως και στο σχολείο .Από αυτή την αντίληψη ξεκινάει το ρουσφέτι, η διαπλοκή, η περιφρόνηση του σχολείου , η άρνηση της συλλογικής δημιουργικότητας και πολλά άλλα , με σημαντικότερο ίσως τη διαμόρφωση ανεύθυνων , παρασσιτικών και υποτακτικών πολιτών !

Μπάμπης

[nik21]

Μου είπε πως δεν σκοπεύει να πάει φροντιστήριο στην Γ' και θα κάνει ο,τι μπορεί μόνο με το σχολείο.

Δεν γνωρίζω τους λόγους της απόφασής του για να είμαι απόλυτος.
Αν αυτοί είναι οικονομικής φύσης ή λόγοι που τον ξεπερνούν (πχ ζει σε περιοχή που δεν υπάρχει κοντινό φροντιστήριο) τότε η σκέψη του είναι απόλυτα λογική, ρεαλιστική ως και αναπόφευκτη.

Αν έχει τη δυνατότητα όμως για φροντιστήριο και οι λόγοι είναι ιδεολογικοί, τότε θεωρώ ότι κατά 99,9% σε 1,5 χρόνο θα χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο.

[parmenides51]

Καθαρά ενημερωτικά, τον παρέπεμψα να δει τις απαντήσεις σας εδώ στο για να σχηματίσει και ο ίδιος άποψη
ακούγοντας γνώμες από περισσότερες πηγές καθώς και από πιο πεπειραμένους συναδέλφους.
Δεν έχω κάποια νεότερη ενημέρωση από τον ίδιο.

Θα με ενδιέφερε να ακουστούν και οι απόψεις φοιτητών που τελείωσαν Θετική Κατεύθυνση
γιατί αλλιώς τα βλέπουμε πολλές φορές οι καθηγητές και αλλιώς οι μαθητές.
Οι μαθητές άλλωστε είναι αυτοί που νιώθουν την μεγάλη πίεση.
Υψηλότεροι οι στόχοι, μεγαλύτερη η πίεση.

Σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις
και περιμένω με χαρά να ακουστούν κι άλλες γνώμες.

[Δημήτρης Μοσχόπουλος]

Δεν γνωρίζω τους λόγους της απόφασής του για να είμαι απόλυτος.
Αν αυτοί είναι οικονομικής φύσης ή λόγοι που τον ξεπερνούν (πχ ζει σε περιοχή που δεν υπάρχει κοντινό φροντιστήριο) τότε η σκέψη του είναι απόλυτα λογική, ρεαλιστική ως και αναπόφευκτη.

Αν έχει τη δυνατότητα όμως για φροντιστήριο και οι λόγοι είναι ιδεολογικοί, τότε θεωρώ ότι κατά 99,9% σε 1,5 χρόνο θα χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο.

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο!!!

Οι λόγοι;

1. Το σχολικό βιβλίο είναι απαράδεκτο! Το σουρωτήρι που σουρώνω τα μακαρόνια μου έχει λιγότερες τρύπες. Με το βιβλίο αυτό μπορεί ένας μαθητής να γράψει από 0 έως 7, στην καλύτερη των περιπτώσεων! Από πού να το πιάσω και πού να τ' αφήσω; Μεθοδολογία μηδέν, ασκήσεις μηδέν, παρατηρήσεις μηδέν. Βιβλίο κατεύθυνσης, το οποίο δεν έχει ανανεωθεί εδώ και τόοοοσα χρόνια, που οι ασκήσεις του είναι ό,τι να 'ναι, που..., που..., που... μόνο για να στηριχθεί ένας μαθητής σ' αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί!

2. Αν αναφερόμαστε για ένα ποσοστό, ένας μαθητής στους χίλιους, να μπορεί να καταφέρει τον στόχο του με προσωπική προσπάθεια και με (την όποια) βοήθεια μπορεί να του παράσχει ο καθηγητής του στο σχολείο, πιστεύω ότι του δίνουμε φρούδες ελπίδες. Ο συνάδελφος του σχολείου μπορεί να έχει τις καλύτερες των προθέσεων, όμως δεν αρκεί κάποια αποσπασματική βοήθεια, όσο καλή κι αν είναι αυτή.

3. Τα βοηθήματα, που κυκλοφορούν σε μεγάλη πληθώρα στα βιβλιοπωλεία, ποτέ δεν θα μπορέσουν ν' αντικαταστήσουν την διά ζώσης διδασκαλία κι αυτό το ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά. Έχω, προσωπικά, συγγράψει τέσσερα βοηθήματα κι έχω δώσει πάμπολες σημειώσεις, όλα γραμμένα με το πνεύμα "έτσι θα του τα έλεγα, αν ήμουν δίπλα του". Τα ανανεώνω κάθε χρόνο, δεν τα εμπορεύομαι, και κάθε (σχεδόν) νέα έκδοση πέφτει σ' επίπεδο επιστημονικότητας κι ανεβαίνει (αν μπορεί κανείς να αποκαλέσει "άνοδο" κάτι τέτοιο) σ' επίπεδο λαϊκότητας, σε σημείο που, αν ίσως το διαβάσει κάποιος συνάδελφος ν' απορήσει αν ο συγγραφέας τους έχει ασχοληθεί με τα Μαθηματικά ποτέ! Ο σκοπός, ένας και μοναδικός: "να τα κάνω λιανά", ώστε να γίνουν κατά το δυνατόν κατανοητά. Οι καλοί μαθητές ανταποκρίνονται σε σημαντικό βαθμό στον στόχο των βιβλίων, διότι δεν έχουν κενά από τις προηγούμενες τάξεις (σε μεγάλο βαθμό), πάντα όμως απαιτείται η συμπλήρωση με την διδασκαλία.

Αυτοί, για 'μένα, είναι οι κυριότεροι λόγοι που υποστηρίζουν την άποψή μου ότι, χωρίς φροντιστήριο η προσπάθεια δεν θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ξαναλέω, όμως, ότι το να μιλάμε για μία περίπτωση στις χίλιες δεν είναι σωστή βάση. Η αντιληπτική ικανότητα που πρέπει να έχει ένας μαθητής, ώστε μόνος του να καταφέρει να περάσει σε υψηλόβαθμη σχολή αλλάζει το ποσοστό σε έναν μαθητή ανά δέκα χιλιάδες κατά την γνώμη μου. Δεν είναι αυτό, βέβαια, υποτιμητικό για έναν μαθητή, είναι απλά θέμα μη εξοικείωσης με τα Μαθηματικά, με την αδυναμία καταβύθισης στις ιδιαίτερες σχέσεις, επεκτάσεις, συμπεράσματα που προκύπτουν από την χρόνια μελέτη τους, την οποία οι καθηγητές έχουμε αποκτήσει από την χρόνια άσκησή μας.

[mathlete23]

Αν αναφερόμαστε για ένα ποσοστό, ένας μαθητής στους χίλιους, να μπορεί να καταφέρει τον στόχο του με προσωπική προσπάθεια και με (την όποια) βοήθεια μπορεί να του παράσχει ο καθηγητής του στο σχολείο, πιστεύω ότι του δίνουμε φρούδες ελπίδες.

το να μιλάμε για μία περίπτωση στις χίλιες δεν είναι σωστή βάση. Η αντιληπτική ικανότητα που πρέπει να έχει ένας μαθητής, ώστε μόνος του να καταφέρει να περάσει σε υψηλόβαθμη σχολή αλλάζει το ποσοστό σε έναν μαθητή ανά δέκα χιλιάδες κατά την γνώμη μου.

Σας ευχαριστώ πολύ για το ηθικό boost!
ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΑΤΕ!
Από πτωχό, πλην όμως τίμιο μαθητή της Α.

[nsmavrogiannis]

θα με ενδιέφεραν οι δικές σας συμβουλές.

Στο σημείωμα μου απέφυγα, για προφανείς λόγους, να δώσω συμβουλές. 'Εκανα μία απαρίθμηση δεδομένων.
Δεν θεώρησα απαραίτητο να παραθέσω και κάποια πράγματα, που πως να το κάνουμε, δεδομένα είναι και αυτά:
1) Ο μαθητής πρέπει να εργασθεί μόνος του. Δεν χρειάζεται να είναι οικότροφος όπου θα έχει πάνω από το κεφάλι του ένα καθηγητή. Πολύ δε περισσότερο δεν χρειάζεται να έχει οικότροφο ένα καθηγητή στο σπίτι του. Απλά χρειάζεται σε περίπτωση που υπάρξει κάποια απορία να μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον να του τη λύσει. Και ένα σχολείο που εργάζεται αξιοπρεπώς (και το "αξιοπρεπώς" του σχολείου είναι κατά πολύ σημαντικότερο από το "αξιοπρεπώς" της πιάτσας). Ο μαθητής δεν είναι ανάπηρος και η όποια βοήθεια θα του δοθεί θα είναι όταν και όση χρειάζεται. Και ποτέ προληπτικά.
2) Το σχολικό βιβλίο πέρα από τις αδυναμίες του είναι σωστότερο από το τυχαίο βοήθημα από αυτά που κυκλοφορούν. Δεν θέλω να τα εξισώσω όλα, υπάρχουν μερικά πολύ προσεγμένα, αρκετούς από τους συγγραφείς τους έχω την χαρά να τους γνωρίζω αλλά υπάρχει και πολλή σαβούρα. Επομένως το να πυροβολούμε το σχολικό βιβλίο είναι άδικο.
3) Δεν υπάρχει κάτι που να λέγεται μεθοδολογία. Αν εννοούμε καταλόγους στο στυλ "άμα έχω αυτό κάνω εκείνο" που δεν είναι παρά αναμνήσεις επί των ασκήσεων που έλυσε ο συντάκτης τους τότε δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η πέραση τους είναι μέχρις ότου χτυπήσουν πάνω σε κάποιο πρόβλημα που δεν είναι καταγεγραμμένο από τον επίδοξο μεθοδολόγο.
4) Φροντιστήρια (οποιοσδήποτε μορφής) υπάρχουν επειδή υπάρχει διαθέσιμο εισόδημα να πληρωθούν. Αυτό δεν κάνει το φροντιστήριο αναντικατάστατο: Το 2005 στο παλιό μου σχολείο (3ο Λύκειο Ν. Σμύρνης) είχαμε 3 παιδιά με μεγάλο βαθμό πρόσβασης: 19,4-19,5. Και τα τρία κορίτσια Θετικής Τεχνολογικής Κατεύθυνσης. Από τα 3 τα 2 ήσαν πάμπτωχα παιδιά οικονομικών μεταναστών που στηρίζονταν μόνο σε αυτό που τους έδινε το Δημόσιο Σχολείο. Όχι ότι δε θα ήθελαν να αγοράσουν άλλες εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Αλλά δε μπορούσαν.Αυτό δεν τα εμπόδισε να προκόψουν.

Μαυρογιάννης

[S.E.Louridas]

Δεν θα πάρω θέση σε ένα θέμα που στο κάτω είναι νοσηρό από την άποψη ότι οι προσφορές - θεμέλια πρός τα παιδιά όλο και λιγοστεύουν (ποιοτικά και ποσοτικά) και άρα η επίλυση του προβλήματος που δημιουργείται είναι όλο και πιό πολύ υποκειμενικό πράγμα. Τί να συμβουλέψεις ένα μαθητή με στόχους χωρίς την αντίστοιχη για τους στόχους αυτούς απαιτούμενη γνωσιακή πλατφόρμα; Σίγουρα να καλύψει τα γνωσιακά αυτά κενά που πιθανόν να είναι πολλά και για τα οποία πιθανό να μην είναι υπεύθυνος, μα πώς; Εδώ είναι η πρόκληση της απάντησης, επί της ουσίας.
Πάντως δεν γνωρίζω κάποιον που χωρίς να αισθάνεται ασθενής να πηγαίνει στον γιατρό, εκτός βέβαια από τους ψυχικά αρρώστους κάτω από τον τίτλο: ασθενειοφοβία.
Η παιδεία νοσεί βαριά και η απόδοσή της είναι συνάρτηση ενός 114, νυν 120 άτυπου νόμου γιά του ήρωες συναδέλφους.
Δηλαδή επαφίεται στον Πατριωτισμό Διδασκόντων και μόνο.
Άρα αν δεν θεωρήσουμε τον τίτλο παράλληλη παιδεία και τον αντικαταστήσουμε με τον όρο παραπαιδεία, τότε ισχύει:
Όσο η παιδεία θα νοσεί, η παραπαιδεία θα ανθεί.
Φταίει η "παραπαιδεία", ο γονιός, ο συγγραφέας συμπληρωματικών βιβλίων, τελικά ο Χατζηπετρής που λέει και ο Λουκιανός, που το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι ασκησιοκεντρικό επιπέδου πάνω από τα προσφερόμενα από την Δημόσια εκπαίδευση (λόγω σχεδιασμού από "σοφούς" που έχουν να μπούν σε τάξη πολύ καιρό) και μάλιστα ασκησιολογία επαναλαμβανόμενου γνωστού Style;
Nαι η παιδεία νοσεί σε πολλούς τομείς κάποιους εκ των οποίων δεν μπορούμε, για λόγους ευγένειας, να αναφέρουμε.
Αν κάποιος λοιπόν γονιός έχει την σαφή αίσθηση ότι το σχολείο που πάει το παιδί του δεν του προσφέρει, αφού δεν παίρνει δουλειά για το σπίτι, αφού μέσα στο σχολείο ανθεί σε πρωταγωνιστικό ρόλο ο κακός μαθητικός συνδικαλισμός, αφού … κ.τ.λ. πώς θα πρέπει να ενεργήσει ο γονιός για το παιδί του;
Ένας τρόπος είναι να βρει έναν καταξιωμένο καθηγητή να συμπληρώσει τα κενά που αφήνει η λειτουργία της δημόσιας διαδικασίας μάθησης να του αγοράσει ένα συμπληρωματικό βιβλίο με κάποιες επιπλέον ασκήσεις για να προπονηθεί και αν ο γονιός δεν είναι με οικονομική άνεση κάνει το…παξιμάδι, όπως λέμε και εμείς εδώ των λαϊκών δυτικών συνοικιών, για να το πετύχει.
Και μη ξεχνάμε ότι άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη και τα προβλήματα (και της εκπαίδευσης) στην καθημερινότητα.
Βίλχελμ Ραϊχ :...τι θέλεις, να σου γράφω αισθητικά δοκίμια πάνω σε χρώματα τριζονιών σε ένα σπίτι που καίγεται;...

Τι θέλω να πώ; http://pastebin.com/pjSBXqD8

[Δημήτρης Μοσχόπουλος]

Σας ευχαριστώ πολύ για το ηθικό boost!
ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΑΤΕ!
Από πτωχό, πλην όμως τίμιο μαθητή της Α.

Πτωχέ, πλην τίμε μαθητή της Α,

μπορώ κάλλιστα να σου δώσω το ηθικό... boost που ζητάς. Μπορώ να σου πω ωραία παραμυθάκια, με ωραία σχολικά βιβλιαράκια, με ωραίο και αναλυτικό πρόγραμμα, με ολιγομελείς τάξεις (στις οποίες ο προθυμότατος καθηγητής σου θα σου λύσει όλες τις απορίες και θα σε βοηθήσει όσο εσύ θες -κι ακόμη παραπάνω) και άλλα ωραία.

Θες;

Αν, βέβαια, πιστεύεις ότι ανήκεις σ' αυτό το εξαιρετικά μικρό ποσοστό (όπως πιστεύω) των μαθητών που μπορούν να τα καταφέρουν μόνο με την βοήθεια του σχολείου τους, τότε θα ζητήσω συγγνώμη. Ειλικρινά, εύχομαι να είσαι αυτός ο "ένας στους χίλιους" που λέω, ειλικρινά! Η καθημερινή, όμως, τριβή μου με το αντικείμενο είναι αυτή που με κάνει να λέω ό,τι λέω και, σε παρακαλώ, δέξου το ως αληθές, δεν έχω λόγο να πω ψέμματα.

[Δημήτρης Μοσχόπουλος]

Στο σημείωμα μου απέφυγα, για προφανείς λόγους, να δώσω συμβουλές. 'Εκανα μία απαρίθμηση δεδομένων.
Δεν θεώρησα απαραίτητο να παραθέσω και κάποια πράγματα, που πως να το κάνουμε, δεδομένα είναι και αυτά:
1) Ο μαθητής πρέπει να εργασθεί μόνος του.
Συμφωνώ απόλυτα!
Δεν χρειάζεται να είναι οικότροφος όπου θα έχει πάνω από το κεφάλι του ένα καθηγητή. Πολύ δε περισσότερο δεν χρειάζεται να έχει οικότροφο ένα καθηγητή στο σπίτι του.
Μμμμ, δεν θα 'παιρνα όρκο γι' αυτό...
Απλά χρειάζεται σε περίπτωση που υπάρξει κάποια απορία να μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον να του τη λύσει. Και ένα σχολείο που εργάζεται αξιοπρεπώς (και το "αξιοπρεπώς" του σχολείου είναι κατά πολύ σημαντικότερο από το "αξιοπρεπώς" της πιάτσας).
Ενίσταμαι! Πόθεν προκύπτει αυτό; Τουλάχιστον μπορούμε να πούμε ότι τα δύο "αξιοπρεπώς" είναι ισοβαρή ή, τουλάχιστον, ότι ΠΡΕΠΕΙ να είναι ισοβαρή.
Ο μαθητής δεν είναι ανάπηρος και η όποια βοήθεια θα του δοθεί θα είναι όταν και όση χρειάζεται. Και ποτέ προληπτικά.
Δεν κάνει κακό η πρόληψη και το ξέρετε καλά. Από προσωπική εμπειρία το λέω: η πρόληψη προλαμβάνει κάποια "κακά".
2) Το σχολικό βιβλίο πέρα από τις αδυναμίες του είναι σωστότερο από το τυχαίο βοήθημα από αυτά που κυκλοφορούν.
Μιλώντας για το σχολικό βιβλίο που μας ταλαιπωρεί τα τελευταία χρόνια (διότι παλιότερα σχολικά βιβλία ήταν καλύτερα αυτού!), θα διαφωνήσω σε μεγάλο ποσοστό! Επαναλαμβάνω την άποψή μου, το υπάρχον σχολικό βιβλίο είναι απαράδεκτο, άρα ακατάλληλο για να βοηθήσει "έναν μαθητή με στόχους", που είναι και το αντικείμενο της συζήτησής μας.
Δεν θέλω να τα εξισώσω όλα, υπάρχουν μερικά πολύ προσεγμένα, αρκετούς από τους συγγραφείς τους έχω την χαρά να τους γνωρίζω αλλά υπάρχει και πολλή σαβούρα. Επομένως το να πυροβολούμε το σχολικό βιβλίο είναι άδικο.
3) Δεν υπάρχει κάτι που να λέγεται μεθοδολογία.
Συμφωνώ, μα και διαφωνώ. Η συμφωνία έγκειται στο ότι ο "εγκλωβισμός" σε "μεθοδολογία" εγκυμονεί κινδύνους (βάζει παρωπίδες), από την άλλη πάλι, σημαντικό πλήθος ασκήσεων ακολουθεί μια πεπατημένη, οπότε η δημιουργία κάποιας σχετικής "μεθοδολογίας" δεν κάνει κακό.
Αν εννοούμε καταλόγους στο στυλ "άμα έχω αυτό κάνω εκείνο" που δεν είναι παρά αναμνήσεις επί των ασκήσεων που έλυσε ο συντάκτης τους τότε δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η πέραση τους είναι μέχρις ότου χτυπήσουν πάνω σε κάποιο πρόβλημα που δεν είναι καταγεγραμμένο από τον επίδοξο μεθοδολόγο.
Εδώ έγκειται η συμφωνία μου μαζί σας.
4) Φροντιστήρια (οποιοσδήποτε μορφής) υπάρχουν επειδή υπάρχει διαθέσιμο εισόδημα να πληρωθούν.
Υπήρχαν και σε καιρούς που το εισόδημα και πάλι δεν ήταν διαθέσιμο, μα προέκυπτε από θυσίες των γονέων, ακόμη δε και των ίδιων των μαθητών. Το φροντιστήριο δεν υπάρχει τόσο λόγω του διαθέσιμου εισοδήματος, όσο λόγω των αναγκών των εξετάσεων.
Αυτό δεν κάνει το φροντιστήριο αναντικατάστατο: Το 2005 στο παλιό μου σχολείο (3ο Λύκειο Ν. Σμύρνης) είχαμε 3 παιδιά με μεγάλο βαθμό πρόσβασης: 19,4-19,5. Και τα τρία κορίτσια Θετικής Τεχνολογικής Κατεύθυνσης. Από τα 3 τα 2 ήσαν πάμπτωχα παιδιά οικονομικών μεταναστών που στηρίζονταν μόνο σε αυτό που τους έδινε το Δημόσιο Σχολείο.
Τα μέγιστα και ειλικρινή μου συγχαρητήρια!! Πρόκειται σαφώς για παιδιά σπάνιων δυνατοτήτων (μαθησιακών και ψυχικών), στον άνισο, μα επιτυχή, αγώνα των οποίων υποκλίνομαι. Αμφιβάλλω αν θα μπορούσα να κάνω τον ίδιο αγώνα, εύγε τους!! Όμως, και συγχωρήστε με, ΠΡΕΠΕΙ να ξαναπώ ότι δεν αποτελούν καν στατιστικό δείγμα. Δεν μπορώ αύριο να πάω ν' αγοράσω Ferrari, επειδή ένας στους χίλιους κερδίζει το ΛΟΤΤΟ. Ίσως το παράδειγμά μου να είναι τραβηγμένο, αλλά δεν πιστεύω (κι ας γίνομαι κουραστικός) ότι πρέπει να τονίζονται τόσο πολύ αυτά τα σπανιότατα -πλην θαυμαστά, το ξαναλέω!- φαινόμενα.
Όχι ότι δε θα ήθελαν να αγοράσουν άλλες εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Αλλά δε μπορούσαν.Αυτό δεν τα εμπόδισε να προκόψουν.

Μαυρογιάννης

Επιτρέψατέ μου, κύριε συνάδελφε, τα εμβόλιμα σχόλια στις θέσεις σας. Εύχομαι να μην σας ενόχλησε ο τρόπος που παρέθεσα τις θέσεις μου εν σχέσει με τις δικές σας, αν όμως το έπραξα, δεν υπήρχε καμμία απολύτως τέτοια πρόθεση και θα σπεύσω να ζητήσω συγγνώμη.

[Μάκης Χατζόπουλος]

.....
1. Το σχολικό βιβλίο είναι απαράδεκτο! Το σουρωτήρι που σουρώνω τα μακαρόνια μου έχει λιγότερες τρύπες. Με το βιβλίο αυτό μπορεί ένας μαθητής να γράψει από 0 έως 7, στην καλύτερη των περιπτώσεων! Από πού να το πιάσω και πού να τ' αφήσω; Μεθοδολογία μηδέν, ασκήσεις μηδέν, παρατηρήσεις μηδέν. Βιβλίο κατεύθυνσης, το οποίο δεν έχει ανανεωθεί εδώ και τόοοοσα χρόνια, που οι ασκήσεις του είναι ό,τι να 'ναι, που..., που..., που... μόνο για να στηριχθεί ένας μαθητής σ' αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί!

Δημήτρη αρχικά καλώς ήλθες στην παρέα μας. Ελπίζουμε να σε δούμε ενεργό και σε ασκήσεις Μαθηματικών, αφού έχεις συγγραφική εμπειρία. Πάμε στο θέμα μας, δεν θα διαφωνήσω ότι το σχολικό βιβλίο της Γ Λυκείου Κατεύθυνσης, δεν έχει τρύπες, άλλωστε και ποιο βιβλίο δεν έχει; Έχουμε καταγράψει και εμείς μερικές ανακρίβειες, άλλα άλλο αυτό, και άλλο ότι αποτελεί σουρωτήρι για τα μακαρόνια, μην λες για μακαρόνια, είμαι μακαρονάς τι να κάνουμε;

Νομίζω ότι κάθε καθηγητής πρέπει να σέβεται αρχικά το σχολικό βιβλίο και όταν βρίσκει "τρύπες" να τις καλύπτει ο ίδιος, επίσης κάτι πολύ σημαντικό, πρέπει κατά την γνώμη μου να περνάμε στους μαθητές μας μια καλύτερη άποψη και εικόνα για τα σχολικά βιβλία, να τους δίνουμε ερεθίσματα να έρθουν πιο κοντά, να τα ανακαλύψουν, να τα αγαπήσουν, πως θα τα αγαπήσουν όταν διαβάσουν τα παραπάνω; Πως θα σεβαστούν αύριο των Μαθηματικό που θα διδάξει στο σχολείο μέσα από αυτό; Δεν είναι τυχαίο που οι μαθητές μας έχουν απαξιώσει πλήρως το σχολείο και σχολικό βιβλίο, αλλά εξυψώνουν βοήθημα και Φροντιστήριο;

Επίσης θα διαφωνήσω ότι είναι "απαράδεκτο", αντιθέτως είναι ένα καλό υλικό για να ξεκινήσει ο μαθητής και να βάλει τις μαθηματικές έννοιες σε μία σειρά. Ξέρω πολλούς φοιτητές, ακόμα και τώρα, που ανατρέχουν στο σχολικό βιβλίο για να καταλάβουν και να φρεσκάρουν αυτές τις έννοιες (ομοίως κάνω και εγώ με τα βιβλία δεσμών). Απαράδεκτο για μένα είναι αντικατάσταση των βιβλίων με κάποια εξωσχολικά και με τις σημειώσεις του ενίοτε καθηγητή που δεν τις έχει ελέγξει κανείς. Έχουμε φτάσει στο σημείο πολλοί καθηγητές να έχουν εξοβελίσει το σχολικό βιβλίο και να διδάσκουν μόνο από τα (εμπορικά) εξωσχολικά βιβλία (περιπτώσεις πολλές, αναφέρω όσες θέλετε σε προσωπικό μήνυμα) γνωστών συγγραφέων και εκδοτικών οίκων. Δυστυχώς εκεί θα καταλήξουμε όλοι μας, αν πετάμε πέτρες στο σχολείο και στο σχ. βιβλίο...

Επίσης γιατί να έχει μεθοδολογία; Γιατί να μεθοδεύσει την γνώση; Αυτό το κάνουν (-με) οι καθηγητές της ιδιωτικής εκπαίδευσης για να βοηθήσουμε τους μαθητές μας για τις Πανελλήνιες. Το σχολικό βιβλίο δεν έχει αυτό τον στόχο, θέλει να μεταδώσει όσο γίνεται καλύτερα τις έννοιες στους μαθητές και όχι να τους μάθει κόλπα και τρικ για να γράψουν στις Πανελλήνιες, δεν είναι αυτός ο προορισμός τους, ασχέτως και αν απευθύνεται σε τέτοιο κοινό. Μην συγχέουμε τον στόχο με το μέσο, ο στόχος αλλάζει κάθε φορά, διαφοροποιείται και προσαρμόζεται διαφορετικά στον κάθε μαθητή, αλλιώς θα έπρεπε να είχαμε συγγράψει ένα βιβλίο χωριστά για τον κάθε μαθητή.

Αυτά, έχω να κάνω και μια βάφτιση σήμερα...

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους!

edit: Ετεροχρονισμένα απάλειψα κάποιες σειρές από το κείμενό μου (και όχι μόνο), αφού με τον Δημήτρη βρήκαμε κοινή γραμμή σε κάποια θέματα!

[S.E.Louridas]

...Πάντως δεν γνωρίζω κάποιον που χωρίς να αισθάνεται ασθενής να πηγαίνει στον γιατρό, εκτός βέβαια από τους ψυχικά αρρώστους κάτω από τον τίτλο: ασθενειοφοβία.
Η παιδεία νοσεί βαριά και η απόδοσή της είναι συνάρτηση ενός 114, νυν 120 άτυπου νόμου γιά του ήρωες συναδέλφους.
Δηλαδή επαφίεται στον Πατριωτισμό Διδασκόντων και μόνο.
Άρα αν δεν θεωρήσουμε τον τίτλο παράλληλη παιδεία και τον αντικαταστήσουμε με τον όρο παραπαιδεία, τότε ισχύει:
Όσο η παιδεία θα νοσεί, η παραπαιδεία θα ανθεί.
Φταίει η "παραπαιδεία", ο γονιός, ο συγγραφέας συμπληρωματικών βιβλίων, τελικά ο Χατζηπετρής που λέει και ο Λουκιανός, που το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι ασκησιοκεντρικό επιπέδου πάνω από τα προσφερόμενα από την Δημόσια εκπαίδευση (λόγω σχεδιασμού από "σοφούς" που έχουν να μπούν σε τάξη πολύ καιρό) και μάλιστα ασκησιολογία επαναλαμβανόμενου γνωστού Style;
Nαι η παιδεία νοσεί σε πολλούς τομείς κάποιους εκ των οποίων δεν μπορούμε, για λόγους ευγένειας, να αναφέρουμε.
Αν κάποιος λοιπόν γονιός έχει την σαφή αίσθηση ότι το σχολείο που πάει το παιδί του δεν του προσφέρει, αφού δεν παίρνει δουλειά για το σπίτι, αφού μέσα στο σχολείο ανθεί σε πρωταγωνιστικό ρόλο ο κακός μαθητικός συνδικαλισμός, αφού … κ.τ.λ. πώς θα πρέπει να ενεργήσει ο γονιός για το παιδί του;
Ένας τρόπος είναι να βρει έναν καταξιωμένο καθηγητή να συμπληρώσει τα κενά που αφήνει η λειτουργία της δημόσιας διαδικασίας μάθησης να του αγοράσει ένα συμπληρωματικό βιβλίο με κάποιες επιπλέον ασκήσεις για να προπονηθεί και αν ο γονιός δεν είναι με οικονομική άνεση κάνει το…παξιμάδι, όπως λέμε και εμείς εδώ των λαϊκών δυτικών συνοικιών, για να το πετύχει.
Και μη ξεχνάμε ότι άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη και τα προβλήματα (και της εκπαίδευσης) στην καθημερινότητα...

Επειδή στην προηγούμενη τοποθέτηση μου δεν αναφέρθηκα στα βιβλία, ας μου επιτραπεί να το κάνω καταθέτοντας και κάποιες απόψεις μου για τους ρόλους που παίζονται στην επιστημονική κοινότητα αναφορικά με την προσφορά γνώσεων και εδώ Μαθηματικών γνώσεων.
Ευτυχώς ή κατά άλλους Δυστυχώς (κατ’ εμέ Ευτυχώς) εκ των πραγμάτων οι Καθηγητές του Δημοσίου έχουν πολύ περισσότερα όπλα προσφερόμενα σε αυτούς και Θεσμικά από το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα. Εννοώ ότι τους δίνεται ο ρόλος να διδάξουν και να κτίσουν την θεωρία συμπληρώνοντας έστω και εν τάχει τα πιθανά κενά και έτσι να προκύψει μέθοδος με την έννοια της μεθοδικής σκέψης πράγμα απαραίτητο με στοιχεία ενίσχυσης της υποκειμενικής απόδοσης του διδασκόμενου (τεράστιο Αβαντάζ αυτό). Για τούτο και οι απαιτήσεις από τον κόσμο προς την δημόσια είναι πιο σκληρές και δικαίως κατά την άποψη μου, αφού στην σπάνια περίπτωση που κάποιος από εκεί διδάσκων δεν ανταποκρίνεται στον ρόλο του δεν είναι και το πλέον εύκολο να απομακρυνθεί.
Στο ίδιο πνεύμα κινούνται και τα βιβλία του Δημοσίου, δηλαδή έχουν την προς διδασκαλία θεωρία και μέσω των παραδειγμάτων περνούν και την Μεθοδική σκέψη (ΚΑΜΙΑ ΜΑ ΚΑΜΙΑ σχέση με τον όρο «μεθοδολογία», δηλαδή άλλο διαδικασία Μεθοδικής σκέψης, ας πούμε κατά την διαδικασία επίλυσης και άλλο μεθοδολογία) και έτσι τους δίνει μία ανεπανάληπτη δυναμική, άλλο αν χρησιμοποιείται επί τα βελτίω ή επί τα χείρω συνήθως από τα ίδια τα προγράμματα του ίδιου του Υπουργείου μας.
Από την άλλη μεριά ο ρόλος του φροντιστή είναι πιο δύσκολος. Και αυτό διότι δεν μπορεί να κάνει Θεωρία ή αν το κάνει (σπάνιο φαινόμενο αφού ειδικά στις ευρύτερες κοινωνικές περιοχές οι φροντιστηριακές ώρες είναι περιορισμένες) πάλι θα πατήσει στα του σχολείου για να μην βλάψει τον Μαθητή δημιουργώντας σύγκρουση σε επίπεδο εξήγησης. Άρα ο ρόλος του είναι Ουσιαστικά συμπληρωματικός και προπονητικός, με την έννοια της διεύρυνσης της Μαθηματικής σκέψης με στόχο την αύξηση της Προσωπικής Μαθηματικής απόδοσης του Μαθητή. Και βέβαια η δυνατότητα αλλαγής του προσώπου εδώ είναι δεδομένη.
Στο ίδιο πνεύμα κινούνται εκ των πραγμάτων και τα Βοηθήματα όπως λέγονται. Η φροντιστηριακή εκπαίδευση δεν είναι υποχρεωτική εκπαίδευση και αυτό έχει την σημασία του. Συνεπώς ο σωστός φροντιστής είναι και πρέπει να είναι Φίλος του Δημόσιου Καθηγητή, τον ακολουθεί και τον ενισχύει, άλλως θα αποτύχει.
Η «κατάργηση» λοιπόν του φροντιστή είναι στα χέρια της απόδοσης της δημόσιας εκπαίδευσης Κύρια. Δηλαδή δεν μπορείς να πεις καταργώ διά νόμου ή αλλιώς τα συσσίτια ενώ ο κόσμος πεινά, αφού πιθανόν να έχεις και ανθρώπινες απώλειες. Καθότι άν το άτομο έχει να φάει δεν νομίζω ότι θα επιζητήσει το συσσίτιο.
Και ένα ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει:
Γιατί απέτυχε Η ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ στην Δημόσια εκπαίδευση ποιοί ήταν οι λόγοι;

[Δημήτρης Μοσχόπουλος]

Μάκη,

επειδή το θέμα έχει βγει από την ρότα του, όπως αυτή χαράχθηκε στον τίτλο, και πήγε προς την ποιότητα του σχολικού βιβλίου (δεν καταφέρθηκα ως προς τον σκοπό, αλλά ως προς την ποιότητά του...), νομίζω ότι είναι φρόνιμο από την πλευρά μου να μην συνεχίσω την παράθεση των επιχειρημάτων επ' αυτού (παρακαλώ αυτό να μην εκληφθεί ως αδυναμία υποστήριξης των απόψεών μου). Πολύ ευχαρίστως να τοποθετηθώ, αν ανοίξει κάποιο θέμα για το σχολικό βιβλίο (αν δεν υπάρχει ήδη και δεν το γνωρίζω), γενικότερα δε και για το δίπολο "σχολικό βιβλίο-φροντιστηριακό βιβλίο".

Αλήθεια, τί ευχή δίνουν στον νονό; Όποια κι αν είναι, σου την αποστέλλω με θέρμη!

Υ.Γ. Εν συντομία μόνο ν' αναφερθώ στο απόσπασμα "(...) ούτε προσάναμμα για το τζάκι (...)", στο οποίο ΦΥΣΙΚΑ και δεν υποστηρίζω-υποδαυλίζω (κυριολεκτικά!)-σπρώχνω να καεί το βιβλίο, προς Θεού!!!! Ελπίζω να είναι κατανοητό απ' όλους ότι αυτό που λέω είναι σχήμα λόγου και δεν κυριολεκτώ!!!

[mathlete23]

@Δημήτρη Μοσχόπουλο
Πηγαίνω Α Λυκείου. Από το σχολείο δεν περιμένω βοήθεια. Θετικάριους στο σόι δεν έχω για τζάμπα μαθήματα. Είμαστε μικροαστική οικογένεια και δεν υπάρχει δυνατότητα για φροντιστήρια, πόσο μάλλον για ιδιαίτερα - φροντίζουμε όμως να έχουμε πάντα λεφτά για βιβλία. Διαβάζω από βοηθήματα, θέλω να πιστεύω τα καλύτερα της αγοράς. Είμαι σημαντικά μπροστά στην ύλη. Έχω κάποιες επιτυχίες σε διαγωνισμούς. Αυτά είναι τα δεδομένα μου. Βάζω κάθε χρόνο ένα σοβαρό πρόγραμμα μελέτης για Μαθηματικά, Φυσική & Χημεία - και το τηρώ. Εσείς τώρα αναφέρεστε στους στόχους μου, μιλώντας για φρούδες ελπίδες και παραμυθάκια. Όμως και mock exam με παλιά θέματα Πανελλαδικών προτίθεμαι να κάνω εγκαίρως και όλα τα βήματα που ανέφερε πολύ σωστά ο κ.Μαυρόγιαννης και ό,τι περνάει από το χέρι μου. Όσο για τα θέματα που δίνουν τα φροντιστήρια σε πολλούς συμμαθητές μου, συχνά δεν τα μπορούν καθόλου κι έρχονται και τους τα λύνω εγώ, ο "ανεπαρκής" εξωφροντιστηριακός (και μιλάμε για καλούς μαθητές). Αυτό τι μας λέει? Θέλω να το παλέψω. Στο Πανεπιστήμιο δηλαδή για τις εξεταστικές πώς θα διαβάζω μόνος μου? Ε, το ίδιο κάνω και τώρα. Υπάρχουν πολλά παιδιά που οι οικογένειές τους απλώς δε βγαίνουν. Πρέπει δηλαδή να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι το εσωτερικό του Πολυτεχνείου θα το δούμε μόνο άμα πάμε με συνεργείο για να το βάψουμε?

[Δημήτρης Μοσχόπουλος]

@Δημήτρη Μοσχόπουλο
Πηγαίνω Α Λυκείου. Από το σχολείο δεν περιμένω βοήθεια. Θετικάριους στο σόι δεν έχω για τζάμπα μαθήματα. Είμαστε μικροαστική οικογένεια και δεν υπάρχει δυνατότητα για φροντιστήρια, πόσο μάλλον για ιδιαίτερα - φροντίζουμε όμως να έχουμε πάντα λεφτά για βιβλία. Διαβάζω από βοηθήματα, θέλω να πιστεύω τα καλύτερα της αγοράς. Είμαι σημαντικά μπροστά στην ύλη. Έχω κάποιες επιτυχίες σε διαγωνισμούς. Αυτά είναι τα δεδομένα μου. Βάζω κάθε χρόνο ένα σοβαρό πρόγραμμα μελέτης για Μαθηματικά, Φυσική & Χημεία - και το τηρώ. Εσείς τώρα αναφέρεστε στους στόχους μου, μιλώντας για φρούδες ελπίδες και παραμυθάκια. Όμως και mock exam με παλιά θέματα Πανελλαδικών προτίθεμαι να κάνω εγκαίρως και όλα τα βήματα που ανέφερε πολύ σωστά ο κ.Μαυρόγιαννης και ό,τι περνάει από το χέρι μου. Όσο για τα θέματα που δίνουν τα φροντιστήρια σε πολλούς συμμαθητές μου, συχνά δεν τα μπορούν καθόλου κι έρχονται και τους τα λύνω εγώ, ο "ανεπαρκής" εξωφροντιστηριακός (και μιλάμε για καλούς μαθητές). Αυτό τι μας λέει? Θέλω να το παλέψω. Στο Πανεπιστήμιο δηλαδή για τις εξεταστικές πώς θα διαβάζω μόνος μου? Ε, το ίδιο κάνω και τώρα. Υπάρχουν πολλά παιδιά που οι οικογένειές τους απλώς δε βγαίνουν. Πρέπει δηλαδή να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι το εσωτερικό του Πολυτεχνείου θα το δούμε μόνο άμα πάμε με συνεργείο για να το βάψουμε?

Σε συγχαίρω για τον αγώνα σου, πραγματικά είσαι αξιέπαινος!! Σπάνια συναντώνται μαθητές (πολύ περισσότερο της Α Λυκείου, όπου η συντριπτική πλειοψηφία περί άλλων τυρβάζει) που να βάζουν πρόγραμμα και να το τηρούν, σπανιότατα δε όταν αυτό γίνεται χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια!!! Ειλικρινά, σού βγάζω το καπέλο κι εύχομαι να στεφθείς νικητής στο τέλος της διαδρομής.

Εύχομαι μόνο να κατάλαβες ότι τα λόγια μου δεν αποσκοπούσαν στο "να στην σπάσουν". Επρόκειτο για κατάθεση της άποψής μου, όπως αυτή αποκρυσταλλώθηκε από την έως τώρα εμπειρία μου.

Συνέχισε με τον ίδιο ζήλο τον αγώνα σου!

[chris_gatos]

Πηγαίνω Α Λυκείου. Από το σχολείο δεν περιμένω βοήθεια. Θετικάριους στο σόι δεν έχω για τζάμπα μαθήματα. Είμαστε μικροαστική οικογένεια και δεν υπάρχει δυνατότητα για φροντιστήρια, πόσο μάλλον για ιδιαίτερα - φροντίζουμε όμως να έχουμε πάντα λεφτά για βιβλία. Διαβάζω από βοηθήματα, θέλω να πιστεύω τα καλύτερα της αγοράς. Είμαι σημαντικά μπροστά στην ύλη. Έχω κάποιες επιτυχίες σε διαγωνισμούς. Αυτά είναι τα δεδομένα μου. Βάζω κάθε χρόνο ένα σοβαρό πρόγραμμα μελέτης για Μαθηματικά, Φυσική & Χημεία - και το τηρώ. Εσείς τώρα αναφέρεστε στους στόχους μου, μιλώντας για φρούδες ελπίδες και παραμυθάκια. Όμως και mock exam με παλιά θέματα Πανελλαδικών προτίθεμαι να κάνω εγκαίρως και όλα τα βήματα που ανέφερε πολύ σωστά ο κ.Μαυρόγιαννης και ό,τι περνάει από το χέρι μου. Όσο για τα θέματα που δίνουν τα φροντιστήρια σε πολλούς συμμαθητές μου, συχνά δεν τα μπορούν καθόλου κι έρχονται και τους τα λύνω εγώ, ο "ανεπαρκής" εξωφροντιστηριακός (και μιλάμε για καλούς μαθητές). Αυτό τι μας λέει? Θέλω να το παλέψω. Στο Πανεπιστήμιο δηλαδή για τις εξεταστικές πώς θα διαβάζω μόνος μου? Ε, το ίδιο κάνω και τώρα. Υπάρχουν πολλά παιδιά που οι οικογένειές τους απλώς δε βγαίνουν. Πρέπει δηλαδή να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι το εσωτερικό του Πολυτεχνείου θα το δούμε μόνο άμα πάμε με συνεργείο για να το βάψουμε?

Κατ'αρχήν λαμβάνω τη δηλωσή σου ως αληθινή και σε συγχαίρω.
Καλό κουράγιο και καλή δύναμη στον αγώνα σου φίλε μου!
Μην ακούς κανένα, παρά μόνο την καρδιά σου.
Συνέχισε έτσι!